Zuivering verwijst naar een proces waarbij een groep in de samenleving zich systematisch wil ontdoen van een groep die als afwijkend en ongewenst wordt ervaren. De afwijking kan bijvoorbeeld politiek, etnisch of cultureel zijn. De zuivering kan onder andere bestaan uit systematisch dwarsbomen, pesterijen, deïndividualisering, ontslag, beroepsverbod, vervolging, opsluiting, verbanning of doding. (bron Wikipedia)

Sinds 2012 publiceert WeAreChange.NL op ons officiële Youtube kanaal. Ondanks de gebruikelijke ongefundeerde tegenwerking leerden we ‘leven en werken’ met de frustraties die nu eenmaal horen bij het publiceren op een dergelijk privaat platform. De laatste jaren werd al vrijwel geen enkele van onze producties geschikt bevonden voor het voorzien van reclame; en dus uitblijvende reclame-inkomsten voor ons als content makers. Dit kan met een beetje moeite nog worden opgevat als vrij subtiel en onschuldig ontmoedigingsbeleid.
Steeds duidelijker wordt echter dat onze content (impact 9/11, potsierlijk politieoptreden) niet welkom is op Youtube. Ze plaatsen dit soort content liever niet ‘in de etalage’. Censuur in de eerste versnelling. Maar vooral de afgelopen maanden neemt de censuur onacceptabele vormen aan. Twee van onze video’s gingen ‘op zwart’ binnen twee maanden zonder gefundeerde toelichting, ‘gewoon omdat het kan’.

Direct na publicatie van onze reports over Bilderberg2018Turin afgelopen juni ontvingen we een strike op een video van een Femen Protest uit 2013. Vijf jaar heeft de reactie van YouTube op zich laten wachten op een volstrekt objectief verslag. Na enkele cosmetische aanpassingen te hebben uitgevoerd stond de video enige dagen erna weer openbaar.

Op 18 juli kregen we een copyright strike voor onze 9/11 docu uit 2016. Reactietijd was ditmaal gehalveerd; twee jaar dit keer! We hebben de claim aangevochten, ondanks dat YouTube ons dreigde met het verwijderen van ons kanaal. Na intensieve communicatie en het invullen van talloze formulieren werd de copyright strike opgeheven op onze 9/11 docu en was deze dus weer zichtbaar. Reden voor vreugde zou je denken… Dus niet. Want als je het grotere plaatje bekijkt is er alle reden voor zorg en verontwaardiging.

‘Wat je niet kent, kun je niet missen’ dat is nog eens een uitgekookte censuur-strategie. Als bepaalde informatie niet ‘in beeld’ komt bij potentieel geïnteresseerden of volgers; wat heeft het dan nog voor zin om content te maken. Verspreiding van content wordt dan praktisch onmogelijk gemaakt. Hoe bereik je mensen door dit soort zorgvuldig opgezette wandjes die alternatieve media blockt in het internet-labyrinth en laat verzinken in de “memory hole”? Orwell beschreef het concept in 1984 als een instrument van the Ministry of Truth. “A memory hole is any mechanism for the alteration or disappearance of inconvenient or embarrassing documents, photographs, transcripts, or other records”, “to give the impression that something never happened.” (bron Wikipedia)

Er is een zuivering van informatie gaande, het is een beproefde strategie, nu ook digitaal in te zetten! Mooie illustratie van dit soort censuur is de case AlexJones. Binnen 12 uur verdween Jones compleet van, Google, YouTube, Facebook, Spotify, AppleiTunes, LinkedIn & Stitcher. De kracht van kartelcensuur. Ruim twee miljoen subs had Jones en top-twintig rankings op de verschillende outlets. Met één druk op de knop: deleted. Los van wat je van Jones persoonlijk of zijn perspectief vindt: dergelijke censuur wordt alleen maar makkelijker met digitalisering en centralisering. Het is Digitropolis recht onder onze neus!

Even verontrustend zijn de reacties hierop, de hoofdzaak (de censuur) verdween naar de achtergrond, van de bijzaak (ik vind Alex Jones een eikel) kreeg men maar geen genoeg. Zijn we zo ver heen dat we denken dat een basaal concept als vrijheid van meningsuiting niet voor iedereen van toepassing is? Snappen we nou echt niet dat die vrijheid moet worden gegarandeerd juist voor diegenen waardoor we zelf ook geïrriteerd raken? Wie maakt er uit op het internet wat zichtbaar mag zijn en wat ‘waarheid’ is. Er is overduidelijk sprake van een zichzelf toebedeelde poortwachtersrol. Zijn de boven beschreven partijen die innig samenwerken met ‘De Overheid’ vertrouwenswaardige poortwachters?

YouTube, maar ook Facebook zijn “slechts” gecentraliseerde private infrastructuren, die feitelijk afhankelijk zijn van content creators. Terwijl beide zich verschuilen achter de grootste literaire vaagheid in de recente geschiedenis van zogenaamde “community guidelines”, gedragen zij zich als ware internetbullies.